E viva España

Of ik zin heb om naar Madrid te gaan? Het Spaanse netwerk voor toegankelijk toerisme, Red Estable, heeft over onze kijk op “toerisme voor allen” gehoord en wil hier meer over weten. Over reis- en verblijfkosten hoef ik mij geen zorgen te maken, als ik maar kom. Tja, hoe zou je zelf zijn?
 
Eerst een seintje naar de collega’s van “ons” buitenlandkantoor in Barcelona. Mijn gastheren van Red Estable verwachten mij op Fitur, een reuzengrote toeristische beurs die vooral professionelen uit de sector aantrekt. De collega’s hebben zelf ook een Toerisme Vlaanderen-stand op de beurs, dus is er zeker gelegenheid om met hen af te spreken. Ook enkele andere standhouders vragen al vooraf een gesprek aan. Ik realiseer me dat mijn kennis van het Spaans niet veel verder gaat dan dat liedje van Tom Waes. Maar ach, als Jommeke het met handos en voetos kan, dan ik ook.
 
Die eerste ochtend schrik ik even, want aan de ingang van Fitur krioelt het van de veiligheidsagenten. Elke tas wordt doorgelicht – en ik heb wel wat materiaal bij – en de politiefluitjes snerpen erop los. Pas later verneem ik dat de koninklijke familie de beurs officieel geopend heeft. Ik moet ze net gemist hebben.
 
De ontvangst aan de stand van Red Estable is bijzonder hartelijk. Het netwerk omvat een twintigtal bedrijven die op één of andere manier toegankelijk toerisme aanbieden. Er zijn reisbureaus en vervoerdiensten bij, maar ook logiesuitbaters, attracties, onderzoeks- en adviesdiensten. Liever dan naast elkaar te werken, hebben zij de handen in elkaar geslagen om samen kwaliteitscriteria en promotiemiddelen uit te werken.
 
Al vlug blijkt dat de Spanjaarden ons om enkele zaken benijden. Met maar liefst 17 verschillende normensystemen – één voor elke autonome regio – wordt het heel moeilijk om concreet te bepalen wat toegankelijkheid in Spanje precies betekent. Bovendien is de gewone toeristische sector er nog niet echt bezig met toegankelijkheid. Terwijl in heel Europa de vraag naar comfortabele, toegankelijke vakantiemogelijkheden stijgt, heeft de tweede grootste toeristische bestemming van het continent nog geen eenduidig antwoord klaar.
 
Dat in Vlaanderen de toeristische overheid zich met toerisme voor allen bezighoudt, wekt ontzag. Nu we tien jaar onafgebroken aan de weg konden timmeren, mag het resultaat er ook zijn. De brochure met een 200-tal vakantieverblijven met een A of A+ toegankelijkheidslabel wordt bijna uit mijn handen gerukt. “Schat, we gaan dit jaar toch maar niet naar Italië,” roept een mevrouw naar haar man. “Wij gaan naar Vlaanderen!”
 
De Toerisme Vlaanderen-stand ziet er precies zo uit als je denkt (of nog beter). Foto’s van onze kunststeden sieren de wanden, er is een heuse bar met Maes en Sint-Bernardus van het vat en binnen handbereik van de gretige passanten demonstreert een chocolatier wat wij met “het goede leven” bedoelen. In dit kader ontmoet ik Miguel, een bekend blogger en organisator van toegankelijke reizen. Ook hij is onder de indruk van de weg die we afgelegd hebben. De keuze om niet exclusief voor een bepaalde doelgroep te werken, maar consequent een vakantieland “voor iedereen” te willen zijn, vindt hij geweldig. En als hij hoort over de plannen voor toerisme met zorg en de ambitie om van Vlaanderen een integraal toegankelijke bestemming te maken begint hij bijna de flamenco te dansen. Dit wil hij met eigen ogen zien. Al vlug zijn de grote lijnen voor zijn bezoek uitgetekend. We zien elkaar dit najaar terug.
 
Om het met een Vlaamse meester te zeggen: wat hebben we nu geleerd? In de eerste plaats dat zelfs een kleine regio als Vlaanderen op Europees niveau een voortrekker kan zijn. Maar ook dat we in Vlaanderen misschien, naar Spaans voorbeeld, meer kansen moeten bieden aan toeristische aanbieders om de krachten te bundelen en ervaringen uit te wisselen rond toegankelijk toerisme. En ten derde: dat we weldra een nieuwe Spaanse invasie mogen verwachten.

Hasta la vista!