Reizen om te leren

Om je een accuraat beeld weer te geven van de werking van Toerisme Vlaanderen, geven we graag het woord aan enkele collega's uit verschillende afdelingen en diensten. Deze mensen berichten steeds over maar niet namens Toerisme Vlaanderen.

 
5 juni 2012
  —  Pieter Ghijsels - Toerisme voor Allen

Vergeet even de bakstenen, het zijn de mensen die pas echt het verschil maken. De brief van Sabine die onlangs in mijn mailbox belandde, toont dat nog eens duidelijk. Sabine is reisbegeleidster bij een bekende reisorganisatie. Ze schrijft hoe ze volop bezig was met de voorbereiding van een groepsreis naar Jordanië toen ze vernam dat er deze keer een dove deelnemer zou meegaan.

Nu had Sabine het jaar voordien wel bij Toerisme Vlaanderen een opleiding gevolgd over hoe je een reis of rondleiding aantrekkelijk kunt maken voor deelnemers met een beperking. Het hoogtepunt van die cursusdag was de inbreng van enkele ervaren reizigers met een handicap. In kleine groepjes had iedereen vrijuit gesproken over zijn vragen en bedenkingen. Er was toen ook een dove informant bij geweest. Het persoonlijk en openhartig contact had deugd gedaan.

Sabine aanvaardde de opdracht om de theorie van toen in de praktijk te brengen. Ze begon met een uitnodiging aan de bewuste deelnemer, Christophe. Of hij zin had om eens langs te komen om een en ander vooraf te bespreken? Naar Jordanië zou hij zonder tolk reizen, maar voor dit eerste gesprek bracht Christophe wel iemand mee. Het eerste contact liep vlot. Sabine gaf hem al wat teksten uit haar voorbereiding mee. Er werd ook afgesproken om de andere deelnemers alvast in te lichten.

De reis moet fantastisch geweest zijn, als je de reacties leest. Christophe bleek een fijne reisgezel. Hij legde graag contact, voerde veel schrijfgesprekken en gebruikte eenvoudige gebaren die al vlug door de groep opgepikt werden. Zo gebeurt het dat op een avond de hele groep het kaartspel Uno speelde, zonder geluid te maken. Een andere keer verschoven alle taal- en cultuurbarrières wanneer Christophe een dove Jordaniër ontmoette. Het levendige gesprek verliep in gebarentaal en even voelden de anderen wat het is om buiten een conversatie te staan.

Niet alles verliep van een leien dakje, erkent Sabine. Soms moest ze schipperen om alle deelnemers voldoende aandacht te geven. Maar de vele ontroerende dankbriefjes tonen dat deze reis voor iedereen een grote meerwaarde had.
Ik heb de brief van Sabine als reisverslag op de website van het Infopunt Toegankelijk Reizen geplaatst. Je vindt hem hier.